Historia

Zgodnie z tradycją i opisami historyków starożytnych miasto założył Aleksander Macedoński 7 kwietnia 332 roku p.n.e. według projektu Dejnocharesa, architekta znanego z przebudowy Efezu. Według opublikowanego w "New Scientist" artykułu autorstwa Alaina Verona i współpracowników z Uniwersytetu Paula Cezanne'a w Aix-en-Provence, miasto (pod nazwą Rhakotis) istniało w tym miejscu już od 2686 roku p.n.e., a Aleksander doprowadził jedynie do rozbudowy miasta i nazwał je swoim imieniem, co nie umniejsza zasług władcy Macedonii dla rozwoju tego miasta jako ośrodka handlu i kultury promieniującego na cały obszar basenu Morza Śródziemnego.

W starożytności i w średniowieczu ośrodek życia kulturalnego i wielki port Morza Śródziemnego. Za rządów Ptolemeuszów był stolicą Egiptu, za czasów rzymskich siedzibą władz prowincji. Pod koniec starożytności jeden z czterech największych ośrodków chrześcijaństwa w basenie Morza Śródziemnego (pozostałe to Antiochia Syryjska, Konstantynopol i Rzym).

Aleksandria była stolicą Egiptu przez blisko tysiąc lat, tj. do roku 641 naszej ery, kiedy to kraj został podbity przez muzułmanów. W późniejszych wiekach, po przeniesieniu stolicy do Kairu, stopniowo traciła na znaczeniu, by ponownie odzyskać swą pozycję w czasach nowożytnych.

W Aleksandrii powstała grecka Septuaginta, pierwsze tłumaczenie Starego Testamentu dokonane przez Żydów aleksandryjskich. O Aleksandrii i jej mieszkańcach można znaleźć wzmianki w Biblii. Aleksandryjczycy, czyli Żydzi z Aleksandrii, znajdowali się wśród tych, którzy toczyli spór ze świętym Szczepanem przed jego rozprawą. Aleksandria była rodzinnym miastem Apollosa. Z miasta pochodziły również dwa statki, którymi święty Paweł podróżował jako więzień do Rzymu. (Dz 6:9; 18:24; 27:6; 28:11).

Aleksandria dzisiaj

Podział administracyjny

Aleksandria nocą

Współczesna Aleksandria dzieli się na 6 okręgów administracyjnych:

• Montaza: 1 190 287 mieszkańców
• Sharak (Wschodnia Aleksandria): 985 786 mieszkańców
• Wassat (Aleksandria Centralna): 520 450 mieszkańców
• Amriya: 845 845 mieszkańców
• Agamy (Zachodnia Aleksandria): 386 374 mieszkańców
• Gumrok: 145 558 mieszkańców

W skład aglomeracji miejskiej Aleksandrii wchodzą również dwa miasta:

• Borg al-Arab: 186,9 tys. mieszkańców
• New Borg al-Arab: 7,6 tys. mieszkańców

Dzielnice miasta

Fragment miasta od strony Nowej Biblioteki Aleksandryjskiej

Place

• Orabiego, w śródmieściu
• Mansheya, w dzielnicy Mansheya
• Saad Zaghlul, w śródmieściu
• Tahrir (poprzednio Muhammada Alego, oryginalnie Place des Consuls), w śródmieściu
• Ahmeda Zewailego, w pobliżu Wabour El Mayah

Mosty

• Stanleya
• Beja Muharrama

Pałace

• Montaza
• Ras el-Tin
• Pałac prezydencki w dzielnicy Maamoura

Szkoły, uczelnie instytuty naukowe

Biblioteki

Nowoczesna Biblioteka Aleksandryjska

Biblioteka Aleksandryjska była kiedyś największą biblioteką świata. Została przypuszczalnie założona w III wieku p.n.e. za panowania króla Ptolemeusza II. Pierwszym obiektem była Świątynia Muz, czyli Museion (gr. Μουσείον). skąd wywodzi się dzisiejsze muzeum.

Biblioteka w swych długich dziejach kilkakrotnie padała ofiarą pożaru, a odtworzenie spalonych manuskryptów kosztowne, czasami niemożliwe. Do dnia dzisiejszego stopień zniszczeń dokonanych przez kolejnych podpalaczy jest sprawą kontrowersyjną. Nowoczesna Bibliotheca Alexandrina podjęła działalność w roku 2003 niemal w tym samym miejscu.

Hotele

Historyczny hotel Concorde El Salam posiadający 5 gwiazdek, klasy delux, 320 pokoi, odkryty basen, posiadający wiele udogodnień, najwcześniejsze zameldowanie o godz. 12.00.

Muzea

• Alexandria Aquarium
• Graeco-Roman Museum
• Royal Jewelry Museum
• Museum of Fine Arts
• Cavafy Museum

Zoo, ogrody i parki

• Królewskie Ogrody Montaza
• Park Antoniades
• Ogrody Shallalat
• Zoo Aleksandryjskie
• Green Plaza
• Fantasy Land
• Plaża Maamoura Beach
• Marina

Katakumby

• Katakumby Kom al-Shuqafa

Kościoły

Koptyjska katedra św. Marka

Meczety

Meczet Qaed Ibrahim

Synagogi

• Eliyahu Hanavi

Znani mieszkańcy

• Ahmed Nazif
• Ariusz
• Demis Roussos
• Gamal Abdel Naser
• Georges Moustaki
• Kleopatra VII
• Konstandinos Kawafis
• Omar Sharif
• Rudolf Hess

Znakomitości starożytnej Aleksandrii

• Ammoniusz Sakkas
• Archimedes
• Arystarch z Samotraki
• Eratostenes
• Euklides
• Galen
• Hypatia z Aleksandrii
• Kallimach
• Klaudiusz Ptolemeusz
• Hezychiusz z Aleksandrii

Biskupi i patriarchowie Aleksandrii

• biskupi Aleksandrii od czasów św. Marka.
• biskupi patriarchatu łacińskiego (1215-1964).

Informacje ogólne

Obecnie drugi największy ośrodek miejski Egiptu.

• Ludność: 3,6 mln mieszkańców
• Odległość od Kairu: 225 km na północny zachód
• Siedziba polskiego konsulatu honorowego.

Gospodarka

• Główny port morski
• Duży międzynarodowy port lotniczy
• Przemysł: maszynowy, metalowy, stoczniowy i petrochemiczny
• Handel
• Uniwersytet
• Turystyka (kąpielisko nad Morzem Śródziemnym)

Zabytki oraz interesujące miejsca

• Pałac Montazah (siedziba króla Faruka)
• Twierdza Kajtbaj
• Pałac Ras-at-Tin
• Katakumby
• Serapejon
• Bruchejon
• Amfiteatr Rzymski
• Muzeum Sztuki Grecko-Rzymskiej
• Meczet Abu Al-Abbas
• Biblioteka Aleksandryjska
• Nowa Biblioteka Aleksandryjska

Badania

Badania w Aleksandrii prowadził m.in. polski archeolog, prof. Kazimierz Michałowski.
Badania prowadzi również doktor Grzegorz Majcherek z Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej Uniwersytetu Warszawskiego (polsko-egipska misja rekonstrukcyjna i archeologiczna na Kom el-Dikka w Aleksandrii). Misja ta odkopała pozostałości starożytnego uniwersytetu z czasów grecko-rzymskich. Odkryto 13 sal wykładowych o podobnej wielkości, które łącznie mogły pomieścić nawet 5000 uczniów.

Opis miasta w starożytności

Kolumna Pompejusza

Aleksandria rozciągała się na mierzei oddzielającej Morze Śródziemne od jeziora Mareotis (obecnie Buhajrat Marjut), zbiornika zasilanego przez odnogi delty Nilu, którymi transportowane były do Wielkiego Portu aleksandryjskiego towary (głównie zboże) produkowane w Egipcie. Tamtędy też doprowadzano do miasta wodę pitną.

Miasto miało kształt chlamidy i rozciągało się na długości 30 stadiów (około 5,5 km), przy czym szerokość zabudowy między morzem a jeziorem sięgała 8 stadiów (około 1,5 km). Główna ulica miasta - szerokości 1 pletra (około 30 m) "Droga Kanopijska" - przemierzała Aleksandrię wzdłuż od Nekropolis na zachodzie aż po Bramę Kanopijską przed leżącym już za murami przedmieściem Eleusis. Wszystkie ulice przecinały się pod kątem prostym.

Wśród budowli wymieniano przede wszystkim Museion obejmujący sale teatralne, pracownie uczonych, jadłodajnię, zoo, oraz wielką bibliotekę założoną przez Ptolemeusza Sotera. Dyrektorem Museionu był kapłan mianowany przez królów, a w czasach rzymskich przez cesarzy. Najpiękniejszą budowlą miasta był Gimnazjon z portykiem długości stadionu (ok. 180 m). Obok znajdował się Paneion, czyli Belweder, ze świątynią Pana. Z jego szczytu rozciąga się widok na całe miasto.

Nad brzegiem morza rozciągała się dzielnica Basileia, gdzie mieściły się pałace (np. Pałac Lochias) i inne budowle wznoszone przez władców. Znajdował się tam także niewielki i zamknięty port królewski. W skład budowli królewskich wchodziła też Soma, nekropola królewska, gdzie znajdować się miał także grobowiec Aleksandra.

U wejścia do Wielkiego Portu znajdowała się wyspa Faros ze słynną i uznawaną za jeden z siedmiu cudów świata latarnią morską, a naprzeciwko portu królewskiego niewielka wysepka Antyrodos. Na łuku nadbrzeży portowych (Emporion) przed wielką groblą łączącą ląd stały z Faros, a zwaną Heptastadionem, znajdował się teatr, a obok niego Poseidonion. Po zachodniej stronie Heptastadionu rozciągał się port Eunostos i niewielki sztuczny port Kibotos, gdzie znajdowały się arsenały miejskie.

Za Kibotos przecinał miasto kanał żeglowny łączący port z Jeziorem Mareotis, a za nim rozciągała się dzielnica Nekropolis z licznymi ogrodami, grobowcami i miejscami mumifikacji zwłok. Nad kanałem od strony miasta wznosił się Serapeion, najsłynniejsza świątynia aleksandryjska poświęcona Serapisowi, patronowi miasta. Na wschodzie, za murami, rozciągała się, ufundowana przez cesarza Augusta dzielnica Nikopolis z amfiteatrem i stadionem.

Około 200 p.n.e. Aleksandrię zamieszkiwało 500 tys. osób.

Zobacz też

• Biblioteka Aleksandryjska
• Faros
• Hydrie Hadra
• Katastrofa budowlana w Aleksandrii
• Aleksandria Masr - stacja kolejowa
• Kodeks Aleksandryjski

Źródła

Bibliografia

Nazwa

W języku arabskim literackim Kair określa się mianem "al-Qahira", które nawiązuje do arabskiej nazwy planety Mars - Qahir al-Falak, i dosłownie tłumaczy się "zwycięska" (trzeba tu zaznaczyć, że słowo "miasto" w języku arabskim jest rodzaju żeńskiego). Nazwa Al-Qahira została zniekształcona przez Wenecjan, którzy prowadzili tu w średniowieczu swoje interesy, i w takiej formie trafiła m.in. do języka polskiego. Natomiast w dialekcie kairskim "Masr", podobnie jak cały kraj, Egipt. Nazywane jest również "Miastem tysiąca minaretów", "Matką Świata", "Wielkim Mango".

Geografia

Wielki Kair leży po obu brzegach Nilu oraz na licznych wyspach na rzece, nieco na południe od miejsca, w którym Nil przechodzi w deltę. Metropolia składa się z dwóch miejskich guberni: Kairu i Gizy tworząc jeden organizm miejski. Miasto dzieli się na 14 dzielnic.

Najstarsza dzielnica miasta leży na wschodnim brzegu Nilu. Dalej, miasto rozpościera się na zachód, zajmując dawne tereny rolnicze. Zachodnie dzielnice zbudowano XIX w., w nawiązaniu do wzorców zachodnioeuropejskich (m.in. Paryża po roku 1870), i dlatego więcej jest tam szerokich alei, zieleni i otwartych przestrzeni. Natomiast stare, wschodnie dzielnice, mają zupełnie odmienny wygląd: gęsta zabudowa, małe, zatłoczone alejki, kończące się często ślepymi zaułkami. Dlatego większość biur i budynków rządowych mieści się w zachodniej części miasta, a dzielnice wschodnie cechuje duża liczba zabytkowych meczetów.

Miasto rozszerza się także na tereny pustynne. Obydwa brzegi Nilu spięły mosty. Przy pomocy mostów połączyły się z lądem stałym również wyspy Gezira i Roda, na których mieści się większość obiektów rządowych. Ze wschodnich dzielnic, mostami, łatwo jest przedostać się do przedmieść na lewym brzegu: Gizy i Imbaby.

W Mieście Umarłych mieszka od 2 do 3 mln osób. To ciekawe i unikalne na skalę światową miejsce, omijane z daleka przez turystów a nawet miejscowych. Stary cmentarz, leżący niedaleko Cytadeli Saladyna, zamieszkany jest przez parę milionów ubogich muzułmanów. Zwykle każda rodzina ogradza murem niewielki kwartał z kilkoma grobami, czasem doprowadza prąd. Nagrobki służą za stoły i łóżka. Ludność utrzymuje się z przygodnych prac, żebraniny, sortowania śmieci. Wśród grobów wybudowano drogi, kursują autobusy, funkcjonują szkoły. Obcokrajowcy niemal tam nie zaglądają, gdyż Miasto Umarłych uchodzi za niezwykle niebezpieczne miejsce. Pomimo prób ich przesiedlenia do wybudowanych bloków na przedmieściach stolicy, postanawiają tu pozostać ze względu na bliskość centrum i związanym z nim utrzymaniem.

Na zachód od Gizy mieszczą się najsłynniejsze zabytki Egiptu: Sfinks i Wielkie Piramidy. Natomiast 18 km od Kairu leżą ruiny wielkich starożytnych miast: Memfis i Sakkary.

Historia

Założenie i wczesna historia miasta

Pierwotne położenie Kairu nie było nad brzegiem Nilu. Na południe od miasta znajdowała się stolica ówczesnego Egiptu, Memfis, założona w 2 połowie XXIX w. p.n.e. Na północy miasto kapłanów Heliopolis. Pierwszą osadą położoną mniej więcej w tym samym miejscu co dzisiejszy Kair, był rzymski fort, założony w 150 r. n.e.

Wokół fortu Babilon urosło małe miasto - Fustat, zamieszkane przez Koptów. W 642 roku arabskie wojska (pod przywództwem Amr Ibn al-Asa) zdobyły twierdzę i umocniły ją. Miasto zaczęło się szybko rozwijać. Niedługo powstał tu pierwszy w Afryce meczet. Była to główna siedziba sił zbrojnych Umajjadów i Abbasydów.

Powoli mała osada urosła w duże miasto. Od 973 roku był stolicą kalifatu fatymidzkiego. W tym samym roku został założony meczet Al-Azhar. Miasto szybko stało się centrum filozofii i nauki. Uniwersytet Al-Azhar stał się centrum nauczania teologii islamskiej. Następni władcy rozbudowali uniwersytet. Według realacji Ibn Battuty w roku 1348 w mieście umierało wtedy z powodu czarnej śmierci 21 tys. osób dziennie^[1].

W 1517 roku Kair został opanowany przez imperium osmańskie.

Coraz większe wpływy Zachodu

Egipt został podbity przez wojska Napoleona w 1798 roku. 21 października tego samego roku w Kairze wybuchło powstanie. Francuska okupacja w tym mieście (i w całym Egipcie) zakończyła się szybko, bo 3 lata później. Pierwszą oznaką kopiowania wzorców z zachodu była budowa linii kolejowej z miasta do Aleksandrii w 1851 roku. Duże znaczenie miało także rozpoczęcie budowy Kanału Sueskiego, gdyż coraz więcej Europejczyków zaczęło mieszkać w Kairze. Później nastąpił wielki boom ekonomiczny, związany z handlem bawełną. Kiedy otwarto Kanał Sueski w 1869 roku, coraz więcej zagranicznych turystów gościło w Kairze.

Zamiast odrestaurować stare miasto, Muhammad Ali wolał stworzyć nowe dzielnice w zachodniej części. Wyznaczył on do tego zadania francuskich architektów. Zbudowano tam liczne luksusowe wille i apartamenty, oraz siedziby ministerstw. Niebawem po szerokich alejach zaczęły jeździć tramwaje.

W czasie okupacji wojsk brytyjskich i późniejszej kolonizacji budowa nowych dzielnic trwała. Skonstruowano nowoczesny kanał, i dzielnice mogły powstawać również na terenach pustynnych. Zaludnienie miasta szybko wzrastało: z 374 000 w 1882 roku do 1 312 000 w 1937 roku. W mieście osiedlało się coraz więcej Europejczyków. Doprowadziło to do budowy katedr, które kontrastowały ze starymi, arabskimi meczetami.

Współczesny Kair

Kair nadal przyciąga rzesze imigrantów z rolniczych regionów, szukających pracy w mieście. W czasie wojny z Izraelem, do miasta przybyło wielu uchodźców, głównie z półwyspu Synaj.

Dzisiejszy Kair jest centrum świata arabskiego.

Od XIX w. Kair stał się światowym centrum turystycznym. Bliskość znanych na całym świecie zabytków i duża liczba muzeów (m.in. znane Muzeum Egipskie) sprawiają, że turyści często odwiedzają to miasto.

W październiku 1992 roku podczas trzęsienia ziemi prawie 1000 osób zginęło pod gruzami niestarannie zbudowanych wieżowców i slamsów. Wizerunek miasta ucierpiał także po zastrzeleniu w kwietniu 1996 roku 17 greckich turystów; podłożeniu bomby we wrześniu 1997 roku pod niemiecki autokar; w kwietniu 2005 roku, gdy zamachowiec-samobójca zabił na targowisku Chan al-Chalili dwóch Francuzów i Amerykanina oraz w lutym 2009 roku, kiedy na tym targowisku wybuchła bomba, zabijając Francuzkę.

We wrześniu 2008 roku zginęło ponad 60 osób zamieszkujących slumsy we wschodniej dzielnicy pod górą Mukattam, gdy runęły na nich olbrzymie bloki skalne.

Miasta satelitarne stolicy to, na zachód od Kairu i Nowy Kair na wschód od stolicy. Powstały one w celu zapewnienia dużego zapotrzebowania na mieszkania. Zabudowa Nowego Kairu składa się z kilku kompleksów najwyższej klasy osiedli mieszkaniowej.

Miasto jest pełne kontrastów od bogatych dzielnic mieszkaniowych, dzielnic biznesowych, poprzez zabytkowe dzielnice islamskie i koptyjskie, handlowe do dzielnic biedoty, których jest w aglomeracji ponad 170.

Codziennie do pracy w stolicy dojeżdża ponad 2 miliony mieszkańców Delty Nilu. Na jednego mieszkańca miasta przypada tylko 13 cm2 terenów zielonych.

Przemysł

Kair to główny ośrodek handlowo-finansowy i przemysłowy Egiptu. Rozwinęły się tu takie gałęzie przemysłu jak:

• spożywczy,
• włókienniczy,
• metalowy,
• chemiczny,
• elektrotechniczny,
• środków transportu,
• skórzany,
• odzieżowy,
• meblarski,
• poligraficzny

Jest to także wielki ośrodek rzemiosła artystycznego (głównie złotnictwo, wyroby z metalu i safianu, tkactwo, snycerstwo).

Handel

Najbardziej handlowym rejonem jest bazar Chan al-Chalili to zlepek targowisk, na których handluje się złotem, srebrem, biżuterią, pamiątkami, ubraniami i wyrobami rzemiosła artystycznego.

Transport

Koleje

Kair to największy węzeł kolejowy kraju. Łączy trzy linie kolejowe Egiptu – linię do górnego Egiptu (Luksor, Asuan), linię do w kierunku delty i biegnącą dalej wybrzeżem śródziemnomorskim (Aleksandria do Marsa Matruh), oraz linię biegnącą na wybrzeże morza czerwonego i dalej równolegle do kanału sueskiego na północ (Suez i Ismailia). Główną stacją kolejową jest Ramses Station, ale pociągi jadące z Suezu kończą trasę na bardziej peryferyjnym dworcu, który jest połączony linią metra z centrum.

Drogi

Kairskie drogi należą do najniebezpieczniejszych na świecie. W ciągu 40 lat niebezpieczeństwo na drogach osiągnęło poziom równy europejskiej średniej i 2 razy wyższy od krajów Bliskiego Wschodu. Główną przyczyną wypadków jest wielki tłok na drogach. W centrum aglomeracji znajduje się największy plac, a zarazem rondo w Kairze - Midan Tahrir.

Metro

Kairskie metro to jedyne metro w Afryce. Długość sieci wynosi 62 km i wkrótce ma zostać rozbudowana. Metro zasilane jest (w przeciwieństwie do systemów europejskich) z napowietrznej sieci trakcyjnej, i w rejonach poza ścisłym centrum jest poprowadzone po powierzchni. Obecnie działają w Kairze dwie linie metra – zielona i czerwona (na rysunku żółta i czerwona). Obsługuje obszar aglomeracji kairskiej zamieszkany przez ponad 20 milionów mieszkańców. Czysty i najtańszy środek komunikacji miejskiej (cena biletu – 1 funt egipski). Niektóre wagony metra (opisane znakiem kobieta i arabskim napisem) przeznaczone są wyłącznie dla kobiet. Charakterystyczny jest ruch lewostronny pociągów metra.

Tramwaje

Pierwsza linia tramwajowa w Kairze została ukończona w 1898 roku. Linia ta ciągnęła się z północy na południe.

Większość linii tramwajowych została jednak rozebrana. Obecnie kursują one jedynie po przedmieściach (w Heliopolis).

Kultura

Przez wieki i gdy sięgniemy siedem tysięcy lat wstecz Egipt uchodził za kraj, gdzie spotykały się cywilizacje. Grecy i Rzymianie odcisnęli tu swoje ślady, Muzułmanie z Półwyspu Arabskiego prowadzeni przez Amr ibn al-A'as wprowadzili do Egiptu Islam. Khedive Mohammad Ali pochodzenia albańskiego wprowadził Egipt na drogę nowoczesności. Egipt można porównać do otwartego muzeum z skarbami z różnych okresów historycznych.

Park Al-Azhar

Park został otwarty w maju 2005 roku. Sąsiaduje on z dzielnicą Darb al-Ahmar. Park został stworzony przy wsparciu programu na rzecz miast historycznych [1] Historic Cities Support Programme) Agha Khan Trust for Culture i był darem dla Kairu od Jego Wysokości Aga Khana. Interesujące jest, że Kair został założony w 969 roku przez Fatimid Imam-Caliphs, który był przodkiem Agi Khana [2].

W okresie rozbudowy parku odkryto i następnie odnowiono część dwunastowiecznej ściany Ayyubid. Pierwotnie ściana była wybudowana przez Salah al-Din al-Ayubbi w celu obrony przed krucjatami. Odkrycie zachęciło do dodatkowych badań w pobliskiej historycznej osadzie Darb al-Ahmar i przeistoczyło się w duży projekt obejmujący restaurację kilku meczetów, miejsc i historycznych domów. W ramach programu na rzecz miast historycznych także utworzono programy socjalne i ekonomiczne w celu zapewnienia szerokiego spektrum usług lokalnym rezydentom [3].

Edukacja

 Osobny artykuł: Lista uniwersytetów i szkół wyższych w Kairze.

Sport

Kluby

• Al-Ahly Kair
• Zamalek Sporting Club

Stadiony

• Stadion Arab Contractors
• Stadion Akademii Wojskowej w Kairze
• Cairo International Stadium
• Stadion Sekka El Hadeed
• Stadion Mokhtar El-Tetsh
• Stadion Al Zamalek

Znane budowle

• Wieża Kairska
• ruiny twierdzy rzymskiej
• grobowce Mameluków
• Nilometr na wyspie Roda
• meczet Ahmada Ibn Tuluna
• meczet Al-Azhar
• meczet Muhammada Alego (meczet Alabastrowy)
• cytadela Kairska

Struktura wyznaniowa

Najwiekszą społecznością w mieście są muzułmanie, w zdecydowanej większości są to sunnici. Większość meczetów znajduje się w dzielnicy Kairu muzułmańskiego, znajdują się tu szkoły, uniwersytety i instytuty tej religi.

Koptyjska część miasta przypomina o tysiącletnim okresie pomiędzy władzą faraonów a muzułmanów. Koptowie w zdecydowanej większości są obrządku ortodoksyjnego, nieliczni w obrządku greckoprawosławnym i niewielka grupa w obrządku katolickim i ewangelickim).

Poza tym istnieją tu inni wyznawcy chrześcijaństwa: prawosławni (z wieloma odłamami), maronici, katolicy (głównie wyznania koptyjskiego, mniejsze ilości wiernych obrządku ormiańskiego, syryjskiego, a także rzymsko-, i greckokatolickiego), anglikanie (Episkopalny Kościół w Jerozolimie i na Bliskim Wschodzie), baptyści, zielonoświątkowcy (Zbory Boże, Zielonoświątkowy Kościół Boży, Zielonoświątkowy Kościół Uświęceniowy, Kościół Boży Proroctwa), protestanci (Koptyjski Kościół Ewangelicki, Wolny Kościół Metodystyczny), Świadkowie Jehowy, Chrześcijańscy Bracia, Kościół Adwentystów Dnia Siódmego i innych mniejszych grup. Niektóre tylko grupy tych chrześcijańskich wyznań i kościołów mają swoje obiekty sakralne lub miejsca wielbienia Boga, dlatego zmuszone są do zgromadzania się w mieszkaniach prywatnych.

Wielka niegdyś tutejsza społeczność żydowska to obecnie niewielka grupa ok. 100 osób w podeszłym wieku, zamieszkująca dzielnice Stary Kair z jedną synagogą - Synagoga Ben Ezry w Kairze

Znane osoby związane z Kairem

• Boutros Boutros-Ghali
• Mohamed ElBaradei
• Dalida
• Nadżib Mahfuz
• Amr Moussa
• Mido
• Abdelaziz Tawfik

Linki zewnętrzne

• informacje o Kairze

Zobacz też

• Protesty w Egipcie (2011)

Atrakcje turystyczne Luksoru

Miasto to nazywane jest często największym muzeum świata na świeżym powietrzu ze względu na ruiny kompleksu świątyń w Karnaku, świątynię Luksoru oraz niezliczoną liczbę starożytnych posągów, świątyń i krypt (m.in. Dolinę Królów) na zachodnim brzegu Nilu. Z tego powodu Luksor jest doskonałą bazą turystyczną i popularnym miejscem na spędzenie wakacji, zarówno jako miasto, jak i jako start (lub meta) rejsów po Nilu.

W 1979 Luksor został wpisany na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Wschodni brzeg

• Świątynia Luksorska, zwana także Świątynią Narodzin
• Świątynia w Karnaku
• Muzeum Luksorskie

Zachodni brzeg

• Dolina Królów
• Dolina Królowych
• Świątynia Hatszepsut
• Świątynia Seti I
• Kolosy Memnona
• Medinet Habu – Świątynia Ramzesa III
• Ramesseum
• Ruiny Świątyni Merenptaha
• Deir el-Medina Wioska Budowniczych Grobowców

Wyspy

• Wyspa Bananowa
• Wyspa Krokodylowa

Atak terrorystyczny w 1997 roku

17 listopada 1997 roku bojówki muzułmańskie Bractwa Muzułmańskiego dokonały ataku, zabijając 58 zagranicznych turystów oraz 4 Egipcjan przed wejściem do świątyni Hatszepsut. Policja zlikwidowała zamachowców, lecz uważa się, że byli oni wspierani przez terrorystę pochodzenia saudyjskiego, Osamę bin Ladena.

Zobacz też

• Port lotniczy Luksor
• Egipt
• Teby (Egipt)
• architektura i rzeźba starożytnego Egiptu
• cywilizacja egipska
• Luksor (stacja kolejowa)